Dat vroeg om zorgvuldige keuzes in de redactie. Welke foto’s laat je zien? Welke beelden zet je naast elkaar? Hoeveel context heeft een situatie nodig? En hoe voorkom je dat de volgorde of presentatie van het materiaal onbedoeld een oordeel oproept?

Ook in de vormgeving hebben we geprobeerd het verhaal zoveel mogelijk ruimte te geven. We kozen voor een rustige opmaak met veel witruimte, waarin de fotografie en de inhoud centraal staan. Het ontwerp moest het verhaal ondersteunen, zonder zelf de aandacht op te eisen.

Tegelijkertijd zochten we naar manieren om verschillende vormen van documentair materiaal een plek te geven. Sociale media begonnen in die tijd een steeds grotere rol te spelen in hoe mensen hun leven vastlegden en deelden. Daarom hebben we bijvoorbeeld ook pagina’s met socialmediaberichten opgenomen en afgewisseld met de fotografie. Zo ontstond een gelaagder beeld van Charlottes leven.

Het was echt Linseys project, waarin ik een actieve rol mocht spelen bij het ontwikkelen en vormgeven van haar verhaal. Juist dat maakte deze samenwerking voor mij bijzonder. Het ging niet om het bedenken van een nieuw verhaal, maar om het zorgvuldig selecteren, ordenen en vormgeven van bestaand materiaal.

Een project waarin de mooiste ontwerpkeuze soms juist is om een stap terug te doen en het verhaal zelf de ruimte te geven.