Wat ik vooral leuk vond aan de samenwerking, was de enorme creatieve vrijheid. We wilden niet iedere editie dezelfde poster in een andere kleur maken, maar juist steeds een nieuw artistiek concept ontwikkelen.

Voor de eerste campagnes gebruikten we bijvoorbeeld groenten en fruit die je in een broeikas zou kunnen verbouwen. Door deze op bijzondere manieren te fotograferen en te vervormen, ontstonden abstracte beelden die aansloten bij de sfeer van de muziek, maar tegelijkertijd een speelse verwijzing naar de naam vormden.

Voor een andere serie besloten we het letterlijk uit de broeikas te laten knallen. We bouwden een fysiek decor van een houten plaat waaruit we een ruitvorm hadden gezaagd. Daaronder plaatsten we allerlei attributen en kleurenpoeder, met de kenmerkende A van Broeikas erbovenop. Door de materialen met een flinke klap omhoog te slaan, schoten ze door de opening naar buiten. Dat moment legden we vast met fotografie.

Juist dat soort experimenten maakte de samenwerking bijzonder. In plaats van alles digitaal te construeren, gingen we zelf aan de slag met materialen, decors en fotografie om onze ideeën tot leven te brengen.

Door de jaren heen ontstond een uitgebreide reeks campagnes waarin fotografie, typografie en grafische vormgeving steeds opnieuw samenkwamen. De identiteit gaf ons voldoende houvast om herkenbaar te blijven, maar vooral ook de vrijheid om artistiek te blijven experimenteren.

Voor mij is Broeikas een mooi voorbeeld van hoe een sterk uitgangspunt niet beperkend hoeft te zijn. Juist wanneer de basis goed staat, ontstaat er ruimte om nieuwe ideeën te onderzoeken en een identiteit steeds verder te ontwikkelen.